Verslag: Op kamp met de Estste stottervereninging

Terre! Twee jaar geleden ontmoette ik Raul bij de ELSA Youth meeting (een internationale week voor stotterende jongeren). Al vrij snel daarna ontstond het plan om hem eens op te zoeken. Twee jaar en heel wat skypegesprekken later was het dan zo ver. Op naar Schiphol voor een vlucht naar Tallinn, de hoofdstad van Estland.

De dagen die volgden zijn we van het noorden naar het zuiden van het land gereisd. Estland is een prachtig land. Het is ongeveer net zo groot als Nederland maar omdat het maar 1,3 miljoen inwoners heeft heb je buiten de grote steden al snel het gevoel dat je in de middle of nowhere beland bent. Laat dat nu net de plek zijn waar ik me vaak het meest comfortabel voel. Zittend aan een meer, uitzicht op water en bomen en voor je een Est die een duik neemt in het koude water. Vakantie.

Tegen het einde van de week reden we weer een eind naar het noorden want de laatste paar dagen zouden we doorbrengen op het kamp van de Estste stottervereninging, een uitdaging want ik sprak inmiddels al wel 4 woorden Ests (waaronder ‘terre’, wat iets als hoi of hallo betekent). Gelukkig waren de deelnemers op veel momenten bereid om hun gesprek in het Engels voort te zetten, waardoor ik het kon volgen. Het was tof om te zien hoe gevarieerd de deelnemersgroep was. Er waren gezinnen met jonge kinderen, ouderen en jongeren.

Natuurlijk moest ik kennis maken met een aantal Estse gebruiken zoals een uitgebreide lunch met aardappels en vlees, de sauna gevolgd door een duik in de rivier, grappen over Russen (hoewel er veel Russen in Estland wonen, worden die openlijk gemaakt) en discgolf (wat een soort combinatie is tussen frisbeeën en golf).

Als student Logopedische en Audiologische Wetenschappen, was het leuk om te zien dat er logopediestudenten op het kamp afgekomen waren. Mooi was,  hoe zij in de groep opgenomen werden, evenals bijvoorbeeld de aanwezige partners van mensen die stotteren. Er was geen onderscheid tussen wel of niet stotteren en dat zorgde voor een bijzondere sfeer. Tussendoor werd er natuurlijk wel over stotteren gesproken, maar belangrijker was dat stotteren er gewoon mocht.

De laatste ochtend mocht ik een presentatie geven over de Nederlandse stottervereniging. Leuk om te doen! En tof om te zien hoe een rolmodel als Sanne Hans en een concept als het stottercafé ook daar in de smaak kunnen vallen.

Al met al een hele leuke ervaring. Twee jaar geleden schreef ik hier in en stuk over de ELSA Youth meeting dat die week mijn wereld letterlijk en figuurlijk verbreed had. Na de week in Estland kan ik daaraan toevoegen: ik ben oprecht blij dat ik stotter, want die stotter heeft me al op veel mooie plekken gebracht en contact met veel mooie mensen opgeleverd!

 

Misty van de Mortel

Augustus 2016