Interculturele uitwisseling

Jongerenweek Noord Italië

Van 30 juni tot 8 juli 2018 werd er in Italië een internationale uitwisseling georganiseerd voor jongeren tussen 18 en 30 jaar.  Zij kwamen bij elkaar in Levice, een klein dorpje midden in de bergen van Noord-Italië. In die week is er met jongeren uit Schotland, Engeland, Denemarken, Zweden, België, Italië, Portugal, Finland, Estland en Nederland vanuit het thema 'Natural performance' gewerkt aan een theatervoorstelling. De bijeenkomst is mede mogelijk gemaakt met een financiële bijdrage van de Europese Unie (Erasmus +) en Demosthenes. EU flag-Erasmus vect POS

Uitzicht op Levice verkleind

Afgelopen zomer was ik voor zeven dagen in Levice, in de bergen in Noord-Italië. Hier nam ik deel aan een kamp met mensen die stotteren. De deelnemers kwamen van over heel Europa. Voordat ik vertrok en ik mijn vrienden en familie vertelde dat ik hierheen zou gaan, kreeg ik reacties zoals “Gast, je stottert nauwelijks, waarom ga je naar een stotterkamp?” of “Tof dat je je stotteren kunt inzetten om ‘gratis’ op vakantie te kunnen”. Laat ik eerlijk zijn: ik wist voordat ik vertrok ook niet echt wat nu precies mijn doel was om naar dit kamp te gaan. Tot op de dag voordat ik vertrok wist ik zelfs niet eens de precieze locatie.

Maar nu, achteraf, weet ik wel waarom ik gegaan ben. Ik ben gegaan om samen te komen met andere mensen die stotteren om niet ons stotterprobleem op te lossen, maar om een tijdelijke gemeenschap te creeëren, waar stotteren de norm is. Klinkt raar, he?

Dit was voor mij persoonlijk een unieke ervaring, omdat ik bewust en onbewust mijn stotteren een lange tijd als dominante factor in mijn leven gehad heb. Maar nu was het stotteren ineens normaal en ik kon zoveel stotteren als ik wilde, in plaats van altijd maar voorzichtig te zijn en mijn woorden en zinnen zorgvuldig te kiezen.

Opvallend was ook dat de andere stotterende kampgenoten hetzelfde leken te ervaren. Iedereen was enorm open en de sfeer was optimaal. Dit was denk ik niet alleen omdat we allemaal het stotteren (op onze eigen manier)
delen, maar vooral ook omdat iedereen ‘open-minded’ bleek te zijn. Op deze manier konden we praten over
diepe onderwerpen wel en niet gerelateerd aan stotteren. Je kunt zeggen dat de groep misschien niet representatief is voor de gemiddelde stotteraar, omdat niet elke stotteraar op zo’n kamp zou gaan. Hoe dan ook was het enorm gaaf om te zien hoe iedereen zich gedurende de week ontwikkelde en hoe de band tussen ons allen per dag of misschien wel per uur steeds sterker werd.

We deelden onze gevoelens, gedachten, culturen, gewoontes,
normen en waarden en nog een boel andere dingen gedurende de workshops die gegeven werden. Daarnaast hadden we ook ontzettend veel plezier buiten de workshops om en was het elke avond weer feest. Het eten werd goed verzorgd en sommigen van ons zijn nog gezamenlijk een paar dagen na het kamp verbleven in Turijn.groepsfoto openluchttheater verkleind

De vraag is nu hoe mij dit in het dagelijks leven gaat helpen. Hierop heb ik nu een paar weken later wel een antwoord. Het helpt mij nu om, net als op het kamp, in te beelden dat stotteren er niet toe doet. Dit resulteert in minder gepieker over stotteren. Daarnaast zijn we met een deel van de groep begonnen met het opzetten van een online platform om onze stotterervaringen op unieke manieren te delen met de rest van de wereld.
Dus om te concluderen hebben de zeven dagen in Levice het volgende opgeleverd: meer dan 40 nieuwe vrienden van over heel Europa, meer zelfvertrouwen op het stottergebied en mooie plannen om ook andere stotteraars op een unieke manier te kunnen helpen.
Jurjen de Jong